Conspiracy

2017-05-27 Conspiracy vde - syringe-1573024_1920werbefabrik
© Foto: WerbeFabrik@Pixabay
Geschreven door: Jehan Daal

Een dromen onthouder? C’est moi. Die veel te warme nachten, leveren rare en minder fijne dromen op. Op deze vroege ochtend, neem ik je mee in mijn droomwereld. Task: tikken en niet naar de spelling kijken. *slik*  (Zo moeilijk! )
————————————————————————————————————————————-
Er klinkt geritsel achter mij, razendsnel draai ik mij om. Inmiddels heb ik een paranoia level bereikt dat nog ongezonder is dan de gehele dag zoutkoekjes likkend doorbrengen. Achter mij staat iemand die ook in het Transparency gebouw werkt. Aan zijn opgepompte spieren te zien, heeft hij zijn armspieren gisteren zo zwaar getraind dat hij een zakje met kokosstukje niet meer kan vasthouden. “Chill G”, zeg ik tegen mezelf.

“G, we moeten praten.”

Van voren nadert mijn teamgenoot, een van de weinigen die ik nog vertrouw. Black don’t crack zeggen ze, bij hem worden de eerste barsten zichtbaar. In de afgelopen weken, heeft hij enkele grijze haren gekregen. Shit, ik had hem er niet bij moeten betrekken.
“G, we moeten praten.” In zijn handen houdt hij een dienblad met een verdraaid goede lunch.

Als de situatie niet zo ernstig was, zou ik grinniken. Stress of niet, brownies blijven eten.
Hier in deze immense hal kunnen we nooit vrijuit praten. Ik kijk om me heen. Alles is open en overal glas. Op dat moment komt een collega uit het Sales team aangelopen.
“Pak de roltrap naar boven. Ik zie je bij onze favo lunchtafel.” Fluister ik hem toe.
Hij knikt en vertrekt.

“Ik zie een gaatje in zijn schouder, wat hebben ze geïnjecteerd?”

Hele verhalen, enthousiast ook. Is dit decoy, zodat ik mijn teamgenoot niet spreek?
“Sorry dat ik je onderbreek, ik moet nu echt gaan.”
De Sales collega knikt en loopt richting de kantine. Ik kijk hem na tot hij uit zicht is. Zo onopvallend mogelijk kijk ik of iemand mij in de gaten houdt. De kust lijkt veilig, met plots een naar gevoel in mijn maag snel ik naar de roltrap.

Zodra ik boven kom, weet ik dat het mis is. Misschien daarvoor al. Hij ligt voorovergebogen met zijn hoofd op de tafel. Ik zie zijn rug. Zo snel mogelijk loop ik naar hem toe. Een gaatje in zijn linker schouder, er heeft een naald ingezeten. Wat zouden ze hem hebben toegediend? Dan pas valt de hoeveelheid bloed op de tafel mij op. Mijn handen trillen. DOOD, hij is dood.

“We gaan onderzoeken of het zelfmoord of moord is geweest”, zoemt een stem naast mij.
“MOORD”, schreeuwt de stem in mijn hoofd.

Het treft me als een mokerslag, hij komt nooit meer terug. Mijn broertje. Niet echt, maar zo voelde het wel. Hoewel mijn hart als een bezetene pompt, heb ik het ijskoud. Ik trek aan mijn staart en raak met mijn andere hand steeds mijn voorhoofd aan. Alles om maar niet in paniek te raken of in elkaar te storten.

“Oh zijn vrouw en hun baby. Hoe moet dat nou?” Terwijl mijn benen mij niet langer lijken te houden en ik op het punt sta de koele tegels met mijn warme maaginhoud te bedekken, zie ik overal ogen. En een paar ogen weet precies wat hij mij vertellen ging.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s