Afgetroefd

© Picture: Prawny@Pixabay
© Picture: Prawny@Pixabay
Geschreven door: Jehan Daal

When I was at the bookstore I found the book 333 things to write about. I bought it and my friends L. & T. picked the task last night. Task: Write a story without any dialog in it.  Pick a situation that is very recognizable for others, but is far from your current life. And post it ASAP. Sorry this time a story in Dutch. You could try the translate options.

Toen ik in de boekhandel aan het snuffelen was, zag ik het boek 333 Dingen om over te schrijven liggen. Jullie snappen dat ik dit boek heb gekocht. Vriendinnen L. en T. hebben gisterenavond een pagina uitgekozen met de opdracht. De opdracht: Het verhaal mag géén dialogen bevatten. Het moet een herkenbare situatie voor velen zijn, maar voor mij een ver van mijn bed show. En z.s.m. posten, verder no pressure. Enjoy.
————————————————————————-

Eigenlijk wist ik het al op het moment dat ik zijn hoofd zag. Mijn maag kneep samen en het eerste woord dat mij te binnen schoot was “RUN”, nog geen dag later kwam daar het woord “manipulator” bij.  Mijn oma noemt het een gave, maar ik noem het een last. Het moment waarop ik iemand voor het eerst zie, plaatst een onbekende kracht in mij die persoon gelijk in een hokje. Als anti-hokjes denker heb ik mij er altijd tegen verzet, om vervolgens gaandeweg te ontdekken wat ik blijkbaar in een split second allang weet.

Terug naar hem. Amicaal, een brede lach, likable. Dat is wat mijn onwetende collega’s zien. Wie meer ziet, wordt slachtoffer van hypnose technieken waar zelfs Kaa (de slang uit Jungle Book) een puntje aan zuigt. Zijn indringende blik zorgt ervoor dat argwanende collega’s bekennen zaken te hebben gestolen, zonder het daadwerkelijk te hebben gedaan. Verdwenen documenten van collega’s, staan plots op miraculeuze wijze op hun schijf. Gevolg is dat zij het veld moeten ruimen en er slechts hielenlikkers overblijven.

Hij beschikt over hypnose technieken waar zelfs Kaa een puntje aan zuigt!

Door het glas zie ik de manipulator voorbij schuiven. Niet kijken, draag ik mezelf op. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om het tegen deze man op te nemen. Uit zijn buurt blijven, dat is mijn strategie. En waakzaam zijn, elke minuut van de werkdag. Want ik weet dat hij het ruikt: dat  er nog slechts twee strijders over zijn: Patrick de ICT-nerd en ik. Sterven staat nog lager op ons ‘ not happening’ lijstje dan zijn marionet worden.
Het zomerse weer slaat plots om in een stormachtige dag. Weerkundigen staan voor een raadsel. Een voorteken waarmee ik niets doe. Om 10.00 uur ontvang ik een app van Patrick. Er is iets vreselijks gebeurd. De altijd rustige Patrick is in paniek en weigert mij te vertellen wat er is gebeurd. Hij smeekt me om zonder vragen een boxer maat M bij de Hema voor hem te scoren.

Terwijl ik de boxer onder de deur van het invalide toilet doorschuif, loopt de manipulator langs. Hij kijkt me aan met zo’n blik waardoor ik weet dat er stront aan de knikker is. Ik slik. In paniek bel ik mijn moeder, maar zij neemt niet op. Dan bel ik mijn oma om te vertellen dat ik het volgende slachtoffer ben. Dat ik niet weet wat ik moet. Het horen van haar stem helpt mij al.

Opeens besef ik dat er stront aan de knikker is.

Een dag later gaat het nieuws als een lopend vuurtje door het bedrijf. De manipulator is niet meer. Na een nacht geplaagd worden door de engste nachtmerries ooit, met de manipulator in de hoofdrol, voel ik een last van mijn schouders glijden. Hij heeft ontslag genomen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Maar dan wordt duidelijk dat weg, dood betekent. Een plotselinge hartstilstand.

In plaats van een bedrukte stemming, lijkt het bijna feest op kantoor. Vol verbazing aanschouw ik de opgelucht kijkende hielenlikkers. Ja nu wel, stelletje slappe zakken. Hier ga ik niet bij staan. Met mijn cappuccino in de hand loop ik naar mijn bureau als ik mijn tas voel vibreren. Mijn mobiel gaat. Oma. Of ik eraan denk om na het werk haar medicijnen bij de apotheek af te halen. Een blik op mijn agenda leert dat zij zich vergist. Ze is een week te vroeg. Maar oma houdt vol dat ik vandaag moet gaan, want ze is helemaal door haar insuline voorraad heen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s