The neighbors -De ijselijke schreeuw

Intro
Hi dear readers,
Neighbors can be a true inspiration for stories. I think mine are. Anyway, I’m 
considering to do a neighbors series. This one is in Dutch, but I promise that it will be available in English soon. So bear with me a little longer.

❤ Jehan
P.S. I will post an ‘Easter 2016 in pics’ tomorrow!

————————————————————————–

De ijselijke schreeuw

2016-03-27 The neigbours De ijselijke schreeuw Geralt
Geschreven door: Jehan Daal (waargebeurd)
© Foto: Geralt @Pixabay

Ze zijn klaar. De jongeman aan de bar kijkt glimlachend toe, hoe ik mijn ‘koekjes van de maand’ uit de oven haal. De geur van herfstkruiden dringt mijn neus binnen. Zowel hij als ik inhaleren diep. 

Er klinkt een ijselijke schreeuw

De grond onder mijn voeten trilt. Ik knipper met mijn ogen en het duurt een aantal seconden voordat ik besef waar ik ben. Wit, ik zie wit. “Je ligt in bed,” mompel ik tegen mezelf. Nog steeds snap ik het trillen niet. Gewoon een droom? BAM, de voordeur van de buren slaat dicht en mijn bed trilt. Aha!

Dan klinkt er een ijselijke kreet van de buurvrouw. Mijn gedachtes gaan gelijk naar ons gesprek van gisteren. “ De baby, o nee, niet de baby!” 
Twee minuten later sta ik bij de voordeur, volledig aangekleed en met een naar Listerine geurende bakkes. Aderen vol adrenaline waardoor ik weet dat ik de baby uit welke situatie dan ook zal kunnen redden.


Fuck, ben ik te laat?

 

Ik houd zo veel van jouhou,” klinkt de wanhopige stem van de buurvrouw. 
Fuck, ben ik te laat?
De puberzoon loopt in zijn boxer heen-en-weer voor het huis. In zijn rechterarm zijn Jack Russell, terwijl zijn linkerhand op de automatische piloot zijn balzak omhoog en omlaag brengt. Zijn  adem produceert wolkjes, maar zijn woorden gaan verloren. Ik nader met een bonzend hart.

Dan klinkt de harde stem van de buurman. “Dit doe je elke keer. Nu is het klaar!” 
Rot maar op naar die wijven van je!” Schreeuwt de buurvrouw woest.
De buurman verschijnt met zijn weekendtas die ik inmiddels kan uittekenen. De baby begint te huilen. Ik zucht. Niet hij, maar zijn ouders zijn oververhit.

De emoties opluchting en irritatie wisselen elkaar in rap tempo af. Hop, maar weer naar binnen. Mijn ogen werpen een blik op de klok, 6.39 uur en dat op de zondag. Even overweeg ik om een enkeltje naar mijn bakkerij te boeken, maar mijn bed roept niet. Mijn hardloopschoenen wel. Mijn schoenen gaan aan, braaf strik ik mijn veters en trek de voordeur weer achter mij dicht…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s