Trip down memory lane

Fotograaf: Mevrouw P. Tacx

Door: Jehan Daal, geschreven voor kerstavond met de ladies

It’s beginning to look a lot like Christmas.
Koffers, tikkende hakken, stevige omhelzingen en innige zoenen. Kerstbomen met schitterende lampjes en kerstballen. Aan haar rechterkant een zee van rood, terwijl aan haar linkerkant de kleur blauw overheerste. Goedlachse kerstmanpoppen die met hun armen bewogen en “hohoho” riepen. Uit de winkels klonken verschillende kerstliederen. Altijd en eeuwig bedrijvigheid, een soort van gestructureerde chaos. De aankomsthal op Schiphol. Schiphol, de plek waar Freya zich bevond.

Let it snow, let it snow, let it snow.
Ze liep naar buiten en nam alles in zich op. Sneeuwvlokken dwarrelden naar beneden en zorgden voor engelachtige wimpers. Aan het begin van het plein stond een grote kerstboom. Mega, zoals alles mega is aan Schiphol. Uit de boxen schalde “Rudolph the red nosed reindeer”.
“Mammie look, that’s Rudolph!” Riep een jongetje van een jaar of vijf uit. Met zijn wanten wees hij richting de grote lichtgevende rendieren bij de voorgevel.
“Wow, that really is Rudolph,” antwoordde zijn moeder. Liefdevol trok ze de muts wat verder over zijn hoofd.

Driving home for Christmas.
Overal blije gezichten en opgewonden stemmen om haar heen. Het was de vooravond van kerst. Gezinnen en geliefden waren weer compleet. Daar liep Freya met een glunderend gezicht. Met haar ene hand hield ze haar rode jas dicht, terwijl ze met haar andere hand haar trolley voorttrok op weg naar de taxiplaats. Ergens kon ze het nog steeds niet geloven. Ze was niet langer in Amerika, ze stond op Nederlandse grond. Nog even en ook zij zou op weg zijn naar huis. Thuis bij haar pappie, mammie, broerie en zus! Ze kon niet wachten.

I saw mammie kissing Saunta Claus.
Het was drie jaar geleden dat Freya naar Boston was vertrokken. Sinds drie jaar was Freya niet alleen met kerst! Geen steken in haar hart bij de gedachte aan haar ouderlijk gezin. Ze dacht terug aan vroeger. Aan de kerstnummers die haar vader floot, terwijl hij het kerstdiner bereidde. Altijd met een kerstmuts op. Haar moeder die altijd de keuken binnenkwam om haar man te knuffelen, en dan stiekem van de gerechten proefde. Haar vader die dan zogenaamd boos werd en met de houten lepel achter zijn vrouw aanrende. Haar moeder die bij de kids kwam schuilen en hoe het altijd eindigde in dat ze elkaar achterna renden door het huis. Een zucht ontsnapte aan haar keel. Haar familie, wat miste ze haar familie toch! Net op het moment dat ze een brok in haar keel kreeg en wel een traantje kon wegpinken, stopte de taxi voor haar neus. Vermannen, ze moest zich vermannen. “Geen gejank op kerstavond terwijl je bijna bij je familie bent,” sprak Freya zichzelf streng toe.

Freya stond voor de tussendeur in de hal. Vanuit de kamer klonk pianospel en de loepzuivere stem van Raph. And when it’s time to face the storm, I’ll be right by your side.
Een zin die op hemzelf leek te slaan. Ze kon zich niet heugen wanneer hij er niet voor haar was geweest. Ok, behalve op dat ene moment dan. En juist dat ene moment kon ze niet uit haar hoofd zetten. Ze wist dat ze het hem moest vergeven, maar op de een of andere manier lukte het haar maar niet.
Waarom was hij alleen maar blij geweest toen ze hem over de aanbieding in Boston vertelde? Afstuderen en werken bij Prestige. Een prachtkans, maar het betekende ook dat ze 3,5 jaar van huis zou zijn. Snakte hij naar vrijheid, na 21 jaar intense vriendschap?
Ze herinnerde zich haar afscheid op Schiphol, precies drie jaar geleden. Haar stoere broer, haar zus, haar ouders en Raphs ouders stonden geëmotioneerd bij de douane. En Raph? Hij stond daar maar. Zijn ene hand in zijn broekzak en de andere in die van Femke, zijn vriendin. Een korte omhelzing, een kus op haar wang en de woorden “kick ass”. Ja, daar had Freya het mee moeten doen. De gedachte aan Raphs kille afscheid bezorgde haar maag weer het gevoel van op hardcore muziek bouncenden ijsklontjes. Ze had al die tijd in een fantasiewereld geleefd. 21 jaar vriendschap betekende geen fuck! Ze had zichzelf belangrijker gemaakt dan ze was. Wat voor verschil maakte haar aan- of afwezigheid nou eigenlijk?

No matter how far you are, I’m near, It makes no difference who you are. I’m your Angel.
Freya kon nu nog terug. Ze verwachtten haar toch niet. Wat maakte die ene kerst eigenlijk nog uit? Ze deed een paar stappen naar achteren en draaide zich om. Tranen vulden haar ogen. Wat dacht ze nou eigenlijk? Dat ze terug kon komen en dat er niets was veranderd? Voor wie had ze zo gebikkeld om alles in drie jaar af te ronden? Ze deed haar jas aan en liep naar de voordeur. Toen hoorde ze haar naam. Het was haar vader, hij had haar naam gezegd. Freya had geen idee waarover het ging, maar hij had echt haar naam genoemd.

Toen hoorde ze het droevige kerstnummer van Mariah, gezongen door haar vader. “The world is celebrating, And everyone’s so happy, Except for me tonight.”
Toen zette iedereen in. “Freya we miss you, Most at Christmas time.”
De brok in haar keel was te groot om weg te slikken. Tranen liepen geruisloos over haar wangen. Ze beet op haar lip en met moeite bedwong ze haar tranen. Ze had het bij het verkeerde eind gehad. Ze misten haar wel! Dat was het moment waarop ze besloot de kamer binnen te gaan. Ze deed de deur met een ruk open en probeerde zichzelf een luchtige toon aan te meten. “Joehoe honey’s, I’m home”.

Het pianospel stopte abrupt, iedereen viel stil. Daarna werd ze fijngedrukt en aan alle kanten gezoend. Toen ze haar weer loslieten zag ze Raph bij de piano staan. Met een grote lach op zijn gezicht. Hij was groter en gespierder dan ze zich herinnerde. Hij was nu echt een man. Hij deed een stap opzij en spreidde zijn armen. “Freeyyyy,” riep hij. Impulsief rende ze op hem af. Hij tilde haar op en zwierde haar in het rond.
“Damn, I missed you.”
“Femke zal blij zijn met die opmerking”, merkte Freya droog op.
“Femke wie?” Antwoordde Raph.
Haar broer Nathan stond naast hen en krabde quasi nonchalant aan zijn kin.
“Ehm Raph, was dat niet die chick die je drie jaar geleden op kerstavond dumpte? Wat was de reden ook alweer?” Plaagde haar broer.
Raph wierp Nathan een blik toe. Nathan keek hem strak aan. Een blos verscheen op Raphs wangen.

Nathan nam plaats op de pianokruk.
“Dames en heren, de meest gepaste kerstsong op dit moment”, kondigde hij aan. Hij wierp een blik op de nog altijd blozende Raph.
“Voeten van de vloer en meezingen moet!”
Daarna zette hij de akkoorden in van: “All I want for Christmas is…. YOU!”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s