Just a flight away

Door: Jehan Daal

Chaos, koffers, tikkende hakken, tranen van verdriet en een schaterlach. Het is een vertrekpunt, maar ook de plaats waar je weer thuiskomt. Het avontuur op zich, maar ook de plek vanwaar je een avontuur gaat beleven. Er is altijd bedrijvigheid. Nooit is er rust. Het bedrijf dat nooit slaapt: Schiphol.

Opwinding, rugzak en een stralend gezicht. Een jonge dame van twintig jaar met een paar sproeten op haar neus. Op haar rug een azuurblauwe rugzak en een spijkerbroek aan haar lange benen. Klaar om de wereld te verkennen met enkel een goed gevulde tas. Klaar om haar ouders los te laten en haar horizon te verbreden. All she needs is a ticket. Na een laatste blik en een handkus verdwijnt ze richting gate B. “Australia, here I come!”

Angst, verdriet en spanning. Met gemengde gevoelens staan haar ouders op het Panoramaterras. Overal vliegtuigen, met haar vliegtuig heel dichtbij. Ze zien haar door de slurf lopen en zwaaien. Zo dichtbij en maar een fractie van ver weg. Ze moeten haar loslaten, maar het is zwaar. Hier begint ook hun nieuwe avontuur. “Wees voorzichtig mijn lieve dochter.”

Buikpijn, verlatingsangst en tranen. Daar gaat hij dan, haar grote liefde. Voor een goede baan in het buitenland. Nieuwe kennis opdoen en opgedane kennis toepassen. Nieuw leven, nieuwe vrienden, nieuw werk. Nieuwe liefde? Die gedachte kan ze niet aan. Zijn zoen voelt als de laatste, zijn vertrouwde geur snuift ze op. Ze houdt zich groot, maar na de douane komen de tranen. “Mis me alsjeblieft, mijn liefste.”

Verdriet, vreugde en extra veel spanning. Daar zit hij dan, in het vliegtuig. In de Hollandse boeing 747. De ruime stoelen van business class voelen heerlijk comfortabel aan. Luxe, de tijd die lijkt stil te staan. Zijn carrière slechts een achturige vlucht hier vandaan. Daar gaat hij het maken. Familie en vrienden hadden nog moeilijk gedaan, maar zijn vriendin was achter hem blijven staan. “Kom gauw naar mij toe, mijn prinses.”

Een vol gepropte koffer, drie zoenen en een omhelzing. Daar gaat Gladys, zoals gewoonlijk over beladen. Zoals altijd kan ze het ook deze keer niet laten om iets voor haar kinderen en kleinkinderen mee te nemen vanuit Curaçao. Ook andere familieleden stoppen nog iets in de koffer. Met een glimlach stapt ze in het vliegtuig dat haar naar haar kinderen en kleinkinderen zal brengen.

Mist, vertraging en verlangen. Daar sta ik dan voor aankomsthal twee. Te wachten op mijn lieve oma, op wie ik nóg een half uur extra zal moeten wachten. Het is mistig, zeer mistig en dit zorgt voor vertraging. Een stuk metaal raakt met een klap de grond. Met een schok word ik wakker. Daar staat mijn oma in de aankomsthal. “Jeeeeeeeeeee”, roept ze keihard, met een grote glimlach op haar gezicht. Ik krijg een brok in mijn keel en roep “oma!” Dan ren ik naar haar toe en omhels haar. “Sliep je”, vraagt ze. Tja, ik ben inderdaad even weggedommeld op het metalenbankje op Schiphol. Maar Schiphol sliep niet, want Schiphol slaapt nooit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s